SPEŁNIAMY NAWET TO, O CZYM NIE MARZYŁEŚ

02.07.2009, 00:01, Gimnazjum nr 2

Czasami masz fart, bo na twojej drodze stają ludzie, którym się chce spełniać marzenia innych. Chcę przedstawić historię, która jak po nitce do kłębka doprowadziła do spełnienia marzeń młodego chłopca. Doskonale jeździ na desce, a nagle staje się aktorem u jednego z najznamienitszych reżyserów kina polskiego Jana Jakuba Kolskiego.

 Ale jak to było od początku i skąd na zdjęciu pana Wojciecha Piotrowicza – ojca naszego bohatera – znaleźli się Filip Piortowicz 13-letni skeyt, Jan Jakub Kolski sławny reżyser, Katarzyna Bronakowska – artystka, łowca talentów, człowiek który jest znany przez znanych i Jerzy Pruszyński dyrektor Gimnazjum nr 2 im. Jana Pawła II.

 

 

Pewnego czerwcowego poranka dyrektor Jerzy P. jak zwykle przywitał się ze swoją zastępczynią, lecz tym razem jeszcze bardziej rozpromienioną - Panią Katarzyną Bronakowską.

 

-Cześć, czołem, cóż Tobie tak wesoło, zimno jak w listopadzie, a...- nie dokończył Jerzy P.

 

-No witam. Wiesz, mam cudowną wiadomość – mówiła z nieukrywaną satysfakcją w głosie Katarzyna B. - Zadzwoniła do mnie kobieta od castingów u Jana Jakuba Kolskiego, że wie o moim teatrze, a jej szef poszukuje młodego aktora do roli chłopca w nowym filmie. Chcą w naszej szkole przeprowadzić casting. Poszukują 14-15-letniego chłopaka o wzroście...-tu padły szczegóły na temat roli i wymagań stawianych przez reżysera, imiona naszych młodych artystów, kto się może odnaleźć w tej roli, a kto ma małe szanse. Jerzy P. podzielił opinie koleżanki na temat aktorów grających w zespole teatralnym.

 

-Pamiętasz tego chłopca - rzucił nieśmiało Jerzy - który rozmawiał pod drzewem z bezdomnym w etiudzie Mateusza Trusewicza „Szkoła cierpienia”. Pokazywałaś mi go na YouTube. On u nas jeździ często na desce.

 

-Tak. Jest dobry, ale chyba trochę za młody - odpowiedziała Kasia . Wiesz, ogłoszę informację o castingu w szkołach podstawowych i gimnazjach. Niech dzieciaki mają szansę się spróbować w roli aktora. Może ktoś z Kętrzyna zagra rolę w filmie. Ta pani mówi, że przedstawiła już reżyserowi setki osób i nikt mu do roli Wiktora nie pasował, a że film "Wenecja" ma być kręcony niedaleko Kętrzyna, to pomyślała, że może chłopak z Mazur będzie Wiktorem. To jest ostatnia z głównych ról, która pozostała nieobsadzona.

 

Dwa dni później dyrektor i jego prawa ręka wychodzili po pracy ze szkoły. Na boisku "Dwójki" jak zawsze dużo młodzieży. Naturalnie jest też kilku skate`ów.

 

-Popatrz, to jest Filip. Może zamienisz z nim słowo i się dogadacie co do castingu- powiedział Jurek.

 

-Dobra, poproś go, jeśli możesz, bo nie znam człowieka -odpowiedziała Kasia.

 

-Filip! Filip! – nie mógł się dowołać chłopaka Jurek. Dopiero gdy kolega usunął słuchawki z uszu Filipa, zaproszenie do rozmowy przyniosło skutek.

 

-Dzień dobry – grzecznie przywitał się sympatyczny blondyn.

 

-Witam. Nazywam się Katarzyna Bronakowska. Widzieliśmy Twoją grę w filmie Mateusza i chcę Ci zaproponować udział w castingu do filmu sławnego polskiego reżysera pana Jana Jakuba Kolskiego.

 

-Ale mi się nie podobało, jak gram.

 

-Uwierz, że jeśli proponuję Ci udział w castingu, to może warto spróbować, dać sobie szansę. Zastanów się i przyjdź 25 czerwca na spotkanie.

 

25 czerwca godzina południowa, około 30 kandydatów do roli Wiktora, ale Filipa nie ma.

 

-Paweł? Daj mi numer do Filipa – dzwonił Jerzy P. do jednego ze skate`ów.

 

-Filip? Witam. Czemu nie widzę Cię na castingu?

 

-A to nie było wczoraj?

 

-Nie!  To jest dzisiaj, więc zbieraj się i chodź do "Dwójki". Zanim inni zagrają przed kamerą, to nauczysz się roli i pani od obsady  Cię sfilmuje.

 

-No dobrze, ale ja nie wiem, czy dam sobie radę.

 

-Na razie daj sobie szansę. Czekamy.

 

Kilkanaście  minut  potem Filip trzymał tekst fragmentu roli Wiktora, którą miał zagrać przed kamerą. Wszedł jako ostatni. Pani Magdalena Szwarcbart kompletująca obsadę do filmu bardzo spodobały się trzy kandydatury, w tym Filipa, ale czy pan Kolski będzie podobnego zdania? Do późna w nocy reżyser przeglądał nagrania z castingu. Na końcu zobaczył Filipa.  I ten błysk w oku, kiedy się znajduje to coś, czego się w człowieku szuka! Rano Kasia ma już dobrą wiadomość.

 

-Wiesz, reżyser chce się spotkać dzisiaj z Filipem na planie filmu w Jagławkach. Zaraz przyjedzie pani Szwarcbart, poprosimy rodziców Filipa i pojedziemy z nim na spotkanie. Możemy Cię  zabrać :)

 

-Bardzo się cieszę. Dzwonię do gwiazdy. Może już nie śpi.

 

Krótkie spotkanie w gabinecie dyrektora. Jedziemy do Jagławki. Po drodze wiele emocji, radości i bardzo dojrzałe podsumowanie 13-latka:

 

-To wszystko dzieje się tak szybko, że chyba nie jest naprawdę.

 

A jednak. Czekamy na przyjazd filmowców Kolskiego. Na dziedziniec  przed pałacem w Jagławce zajeżdża kawalkada samochodów. Wysiadają wszyscy, którzy odpowiadają za to, by myśl reżysera i idea filmu były całością. Powitanie, kilka słów organizacyjnych.

 

-To ja idę z Filipem na spacer- mówi twórca "Jasminum" i znikają w przypałacowym parku.

 

 

Ekipa zajmuje się swoimi sprawami. Pani Kasia załatwia z kierownikiem produkcji dla swoich podopiecznych z teatru PaniKa możliwość wejścia na plan filmowy i gry jako statystów. Zabiega też o to by Mateusz Trusewicz nasz młody kętrzyński reżyser mógł podglądać zawodowców przy pracy. Po kilkunastu minutach panowie wracają z pogawędki.

 

-Proszę przygotować za parę dni spotkanie w Warszawie dla Filipa i Marcina, który gra rolę młodszego brata - mówi reżyser - I proszę przygotować kostiumy, charakteryzację i scenariusz. Spotykamy się w Warszawie.

 

-Wprawdzie wyjeżdżamy z synem w góry – mówi tata Filipa - ale będziemy do dyspozycji.

 

-Bardzo mnie to cieszy – odpowiada reżyser i zwraca się do dyrektora Gimnazjum:

-To wspaniale, że są takie szkoły, które potrafią dostrzegać talent w młodych ludziach i są tam ludzie, którzy nie pozwalają tym talentom się zmarnować. Czasami to tyko przygoda, a czasami właściwa droga w życiu.

 

Na koniec spotkania pan Jan Jakub Kolski podarował naszemu Gimnazjum najnowszą kolekcję płyt DVD z jego filmami.

 

Wiemy, że przygoda Filipa z tatą w górach trwała tylko dwa dni. Już bowiem odbyło się spotkanie dwóch filmowych braci - Wiktora i Marka. Dzisiaj natomiast zapadła ostateczna decyzja i mogłem osobiście, choć przez telefon, pogratulować Filipowi Piotrowiczowi z Kętrzyna otrzymania roli w filmie "Wenecja" w reżyserii Jana Jakuba Kolskiego.

 

Filip! To dzieje się naprawdę! POWODZENIA!

 

A my jesteśmy dumni, że po raz kolejny nasza praca została dostrzeżona, doceniona i wykorzystana. Czasami tylko szkoda, że widzą tę pracę i doceniają ją ludzie z Polski sławni i znani, a nie dostrzegają jej mieszkańcy naszego miasta. Mamy taką małą prośbę do rodziców wszystkich dzieci. Pozwólcie swoim pociechom realizować Ich marzenia.

J.P.